အပ်ိဳပဲျဖစ္ျဖစ္ အအိုပဲျဖစ္ျဖစ္ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ဖတ္သြားပါ

Posted by

ကၽြန္မရဲ့ အမ်ိဳးသားက ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ ရာထူးခပ္ႀကီးႀကီးနဲ႔ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး ၊ သူဟာ အျမဲတမ္း အလုပ္ကိစၥနဲ႔နိုင္ငံျခားကို မၾကာခဏသြားေလ့ရွိပါတယ္။

ရန္ကုန္မွာရွိေနတဲ့ ေန႔ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာလည္း ညတိုင္းလိုလို ဧည့္ခံပြဲေတြနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနတတ္ပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ အိမ္ေတာင္က်ခဲ့တာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ ကၽြန္မတို႔မွာ သားေလးတစ္ေယာက္ ရလာၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ အမ်ိဳးသားရဲ့ အလုပ္က အိမ္ေထာင္က်ခါစထက္ ပိုမ်ားလာပါတယ္။

ကၽြန္မလည္း အလုပ္အသစ္တစ္ခု ေျပာင္းလိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ အရင္ထက္ အလုပ္ပိုရႈပ္လာၿပီး မနက္တိုင္း ၇နာရီခြဲ အေရာက္ သြားရပါတယ္။

မိခင္ လက္သစ္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မဟာ ခုမွ ရလာတဲ့ သားဦးကို ဘယ္လို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရမယ္ဆိုတာ မသိခဲ့ပါဘူး။

ညဉ့္နက္နို႔ဆာလို႔ ထေအာ္လို႔ ထထ တိုက္ရတာရယ္ ၊ မနက္မိုးလင္း သားေလး႐ူး႐ူးေပါက္ခ်လို႔ ေသးဝတ္ထလဲရတာရယ္၊ ကၽြန္မရဲ့ အလုပ္အသစ္ကေပးတဲ့ ဖိအားေတြေၾကာင့္ ညတိုင္းလိုလို အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ရပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မရဲ့ အမ်ိဳးသားကေတာ့ ပုံမွန္႐ုံးတက္ မပ်က္ခဲ့ရပါဘူး။

ကၽြန္မပုခုံးေပၚမွာ က်ေရာက္လာတဲ့ သားေလးရဲ့ တာဝန္ရယ္ ညဉ့္နက္သန္းေခါင္ ကေလးငိုလို႔ နို႔တိုက္ရင္း ညစာစားပြဲကေန ျပန္လာတဲ့ေယာက်ာ္းအတြက္ သူအဝတ္လဲဖို႔ ေရခ်ိဳးဖို႔ အဆာေျပစားဖို႔ ျပင္ခဲ့ရပါတယ္။

သားေလး ေလးလအရြယ္ေရာက္ေတာ့ အမ်ိဳးသားဟာ အေမရိကန္မွာ သင္တန္းတက္ဖို႔ အေျခအေန တစ္ခုဖန္လာခဲ့ပါတယ္။

အခြင့္ေရးေကာင္း တစ္ခုျဖစ္ေနေပမဲ့ ကၽြန္မသူ႔ကို လက္လႊတ္ခိုင္းခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအတြက္ ကၽြန္မတို႔ေတြ အတိုက္အခံ ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မေမၽွာ္လင့္တာက ဒီအေတာအတြင္း အရမ္းပင္ပန္းေနတဲ့ ကၽြန္မကို သူအေဖၚလုပ္ေပးတာ လိုခ်င္မိပါတယ္။ ကၽြန္မ တကယ္ကိုလည္း ပင္ပန္းပါတယ္။

လသားကေလးရယ္ ခုမွ ေျပာင္းလိုက္တဲ့ အလုပ္အသစ္ရယ္ေၾကာင့္ ကၽြန္မမွာ ဖိအားပိုလာခဲ့ပါတယ္ ။

ဒီ ၄ လေလာက္အတြင္း ကၽြန္မလည္း တဝက္ေလာက္ ပိန္က်သြားခဲ့ပါတယ္။

အလုပ္မလုပ္လို႔လည္း မျဖစ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္မအလုပ္ကိုလည္း မထြက္နိုင္ခဲ့သလို ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ မိသားစုေကာင္းလည္း မရွိေနတဲ့အတြက္ သားေလးတာဝန္ဟာလည္း ကၽြန္မပုခုံးေပၚ လုံးလုံးက်ေရာက္ ေနခဲ့ပါတယ္။

ဒီလိုအခြင့္ေရးကို စြန႔္လႊတ္ဖို႔ ေျပာလိုက္တဲ့အတြက္ သူကၽြန္မကို အျပစ္တင္ခဲ့ပါတယ္ ။

ကၽြန္မဟာ သူ႔တက္လမ္းကို ပိတ္ပင္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ဆိုၿပီး စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ႔ ေအာ္ဟစ္ခဲ့တယ္။
ကၽြန္မဟာ သူ႔တက္လမ္းကို ပိတ္ပင္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ဆိုၿပီး စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ႔ ေအာ္ဟစ္ခဲ့တယ္။

ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း မနက္ အလုပ္မသြားခင္ သားေလးကို ထိန္းေပးတဲ့ နာနီအိမ္ကိုပို႔ရၿပီး ညေန႐ုံးဆင္းရင္ ဝင္ႀကိဳတာကလည္း ကၽြန္မပါပဲ။

အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ ကေလးေဝရာ ေဝစၥလုပ္ေပးရ တာလည္း ကၽြန္မပါပဲ။ အိမ္ေထာင္ထိန္းသိမ္းရတာလည္း ကၽြန္မပါပဲ။ မီတာေဆာင္ဖို႔ စီစဥ္ရတာလည္း ကၽြန္မပါပဲ။

ကၽြန္မ တကယ္ကို ပင္ပန္းေနပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ သူစီစဥ္ထားတဲ့ ခရီးစဥ္ကို သူထြက္သြားခဲ့ပါတယ္။

တစ္လၾကာလို႔ျပန္လာတဲ့အခါမွာလည္း တစ္ဆင့္ျမင့္တဲ့ ရာထူးတစ္ခုလည္း သူတိုးခဲ့ပါတယ္ ။

ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း ကၽြန္မေယာက်ာ္း ေအာင္ျမင္မႈအေပၚ ကၽြန္မ ပီတိျဖစ္မိပါတယ္။ ပင္ပန္းတာေတြေတာင္ ဘယ္နားေရာက္မွန္းမသိ ေပ်ာက္သြားခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ဒီတေလၽွာက္လုံး ကၽြန္မရဲ့ က်န္းမာေရးဟာ တျဖည္းျဖည္း ဆိုးရြားလာခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးကၽြန္မ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု ခ်လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မနဲ႔တူတူ ကေလးတာဝန္ကို တူတူယူဖို႔ရယ္ ညဘက္တိုင္း အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ကၽြန္မ ေကာင္းေကာင္းအိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ အတြက္ ကေလးၾကည့္ဖို႔ အတြက္ေပါ့။

ပထမေတာ့ သူ႔မွာ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ရတာကတစ္မ်ိဳး ညအျပန္ လူမႈေရးကိစၥေတြ သြားရတာတမ်ိဳးဆိုၿပီး ညည္းယူေပမဲ့ ေနာက္ဆုံးေတာ့သူလည္း သေဘာတူပါတယ္။ သားေလးကို တစ္လ ကၽြန္မနဲ႔တူတူ ကူၾကည့္ေပးပါမယ္တဲ့။ ဒီတစ္လတြင္း ဧည့္ခံပြဲေတြလည္း မသြားေတာ့ပါဘူးတဲ့။

ကၽြန္မအနည္းငယ္ သက္သာရာ ရသြားတာေပ့ါ။

ဒီလိုနဲ႔ ၁၅ရက္ေလာက္ ေက်ာ္လာခဲ့တဲ့ တစ္ေန႔မွာ မနက္မိုးလင္းေတာ့ ကၽြန္မေယာက်ာ္း ကုတင္စြန္းမွာ ငူငူႀကီး ထိုင္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။

သူ႔ပုံစံက ခုမွ နိုးလာတဲ့ ပုံေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ဒါမွမဟုတ္ တစ္ညလုံး မအိပ္ရေသးတဲ့ပုံလားေတာ့ မသိပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူက

“ မိန္းမ မင္းဒီ ႏွစ္ဝက္ေလာက္အတြင္း ဒီကေလးတစ္ေယာက္ကို ဘယ္လိုမ်ား ၾကည့္ခဲ့တာလဲ ၊ ဒီလိုပဲ ညတိုင္း ေမွးလိုက္ နိုးလိုက္နဲ႔ ပဲလားကြာ “ တဲ့။ ကြန္မလည္း “ ဒီတိုင္းပဲေပ့ါ ေယာက်ာ္းရယ္ “ အဲဒီေတာ့ သူက “ ဒါေတာင္ မင္းဘာလို႔ မေျပာခဲ့တာလဲကြာ” ဆိုၿပီး စိတ္မေကာင္းတဲ့ အသံနဲ႔ ေမးပါတယ္။

ဒီေတာ့ ကၽြန္မလည္း “ ကၽြန္မ ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္၊ ရွင္ သတိမထားမိတာပါ “ ဒီေတာ့မွ သူ ခဏဆြံ့အသြားၿပီးေတာ့မွ “ ဒီေလာက္ပင္ပန္းေနရင္ အလုပ္ထြက္ၿပီး အိမ္မွာပဲ အိမ္မႈကိစၥ လုပ္ပါလားကြာ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ကိုယ္ရွာမွာေပ့ါ “

ကၽြန္မလည္း “ ကၽြန္မတို႔က တူတူေက်ာင္းတက္ၿပီး တူတူ ဘြဲ႕ရလာခဲ့ၾကၿပီး အိမ္ေထာင္က်ခဲ့ၾကတာေလ၊ ကၽြန္မမွာလည္းကၽြန္မ ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ ကၽြန္မရွိတာေပ့ါ။

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ဒုတိယကေလး ရလာတဲ့အခါ ကၽြန္မတို႔ေတြ ပိုအလုပ္ရႈပ္လာခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ဟိုးအရင္တုန္းကလိုေတာ့ ျငင္းခုန္မႈေတြ ျငဴစူမႈေတြ မရွိသေလာက ္နည္းသြားခဲ့ပါတယ္။

မိသားစုလည္း အရင္ထက္ပိုၿပီး ေႏြးေထြးေပ်ာ္ရႊင္ရပါတယ္။ ဒီႏွစ္မွာ သူလုပ္တဲ့အလုပ္က အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ရပ္နားလိုက္တဲ့အတြက္ သူလည္း အိမ္မွာပဲ နားေနခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔ေပ်ာ္ရႊင္ရပါတယ္။

“ ဒီအေတာတြင္း အလုပ္ကို ျဖည္းျဖည္းရွာၿပီး မင္းကို အိမ္မွာ ဝိုင္းကူေပးဦးမယ္ “ ဆိုတဲ့ စကားေၾကာင့္လည္း ကၽြန္မတို႔ပိုမို ေႏြးေထြးလာခဲ့ၾကပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သူအလုပ္ေကာင္းေကာင္းတစ္ခု ထပ္ရခဲ့ၿပီး ျပည္ပကို ခဏခဏ သြားေရာက္ေနရေပမဲ့ ကၽြန္မသူ႔အေပၚ ညိဳျငင္မႈ မရွိေတာ့ပါဘူး။

ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ အေဝးေရာက္လည္း ဖုန္းဆက္ၿပီး ကၽြန္မအေပၚ နားလည္မႈအျပည့္နဲ႔ ေျပာေပးခဲ့လို႔ပါပဲ။

ျပန္ေရာက္လာရင္လည္း မိသားစုအတြက္သာ ဦးစားေပးစဥ္းစားၿပီး ခင္တြယ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ပါပဲ။

ကၽြန္မအင္မတန္သာယာတဲ့ မိသားစုတစ္ခုကို လက္ဝယ္ပိုက္ထားရတဲ့အတြက္ အရမ္းကို စိတ္ခ်မ္းသာရပါတယ္။

အခုေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း အလုပ္လုပ္ ကေလးေက်ာင္းႀကိဳ ေက်ာင္းပို႔လုပ္လည္း ပင္ပန္းတယ္လို႔ မခံစားမိေတာ့ပါဘူး ။

ဘယ္နိုင္ငံပဲေရာက္ေရာက္ မၾကာခဏ ဖုန္းဆက္ၿပီး အဆင္ေျပရဲ့လား စိတ္ပူၿပီး ကေလးေတြကို တတြတ္တြတ္ေမးေနတဲ့အတြက္ သူတျခားမွာ ရႈပ္ေနမွာကိုလည္း မပူရေတာ့တဲ့အတြက္လည္း ကၽြန္မတို႔ မိသားစုေလး ပိုစိုေျပခဲ့ရပါတယ္။

တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ တစ္ခုခုဆို အျပန္လွန္တိုင္ပင္ၿပီး ညႇိႏွိုင္းလုပ္ကိုင္ ရတဲ့အတြက္ အဆင္ေျပခဲ့ရသလို ။

ဒီကေလးေတြ ဒီအိမ္ေထာင္ တာဝန္ဟာ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ဆိုင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ အေတြးတစ္ခုကို ေဖ်ာက္ေပးနိုင္တဲ့ အတြက္လည္း ကၽြန္မတို႔ ရဲ့ အဖုအထစ္ ေလးေတြဟာလည္း ေျပေလ်ာ့သြားခဲ့ပါတယ္။

အခုဆိုရင္ သူဘယ္လို ရာထူးႀကီးႀကီးနဲ႔ ဘာပဲျဖစ္ေနပေစ အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ ကေလးေတြနဲ႔ ေတြ႕ရင္ သူက ခင္ပြန္းတစ္ေယာက္ တာဝန္သိတဲ့ ဖခင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္မေနာက္ဆုံး နားလည္ သေဘာေပါက္သြားခဲ့ရတာကေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရး တစ္ခုမွာ အေရးႀကီးဆုံးက ညႇိႏွိုင္းလုပ္ကိုင္မႈပါပဲ။

ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ အဆင္ေၿပ ေက်နပ္ရင္ အရာအားလုံးဟာ အဆင္ေျပပါတယ္။

ကိုယ့္တာဝန္ႀကီးလည္း မဟုတ္သလို သူ႔တာဝန္ႀကီးပဲလို႔လည္း သတ္မွတ္လို႔မရပါဘူး။

အိမ္ေထာင္ေရး ေသာ့ခေလာက္ကို ႏွစ္ေယာက္တူတူ တက္ညီလက္ညီ ဖြင့္မွသာ ပြင့္မွာျဖစ္ၿပီး သာယာတဲ့ အနာဂတ္႐ူခင္းကို သင္တို႔ လွမ္းျမင္ရမွာပါ။

( အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာ ငွက္ႏွစ္ေကာင္ ပ်ံသန္းသလိုပါပဲ ။ ဘယ္သူ ႀကီးတယ္ ငယ္တယ္ဆိုတာ မရွိပါဘူး။

တူတူ သြားရတဲ့ ခရီးတစ္ခုမွာ ဘယ္သူကပဲ ပ်ံသန္းတာ ျမန္လို႔ ေရွ႕ကိုပဲေရာက္ေရာက္ ေနာက္က်တဲ့ သူကိုေတာ့ ေစာင့္ေပးရပါတယ္။

တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အျပန္လွန္ ေလးစားမႈရွိရၿပီး တာဝန္ခြဲယူတတ္တဲ့ စိတ္ရယ္ နဲ႔ အတူတူ ပ်ံသန္းၾကမွသာ ခရီးရွည္ကို အဆုံးထိ တူတူသြားနိုင္မွာပါ။

အကယ္၍ သင့္မွာ ဒီလို တူတူပ်ံသန္းဖို႔ အစီစဥ္မရွိဘူးဆိုရင္ အစကတည္းက အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ မစဥ္းစားမိပါေစနဲ႔။

မာရင္ရင္~ေလးစားစြာျဖင့္ခရက္ဒစ္