အေမကို ..ထမင္းတစ္နပ္ေကၽြးယုံနဲ႔ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားသြားတဲ့ ..လူတစ္ေယာက္ (သို႔) ဦးသုခ (ျဖစ္ရပ္မွန္ေလးပါ)

Posted by

ကို လိုနီေခတ္တုန္းက ဧရာဝတီတိုင္းေဒသႀကီး က်ိဳက္လတ္ၿမိဳ႕မွာ သိန္းေမာင္ဆိုတဲ့ စာေပဝါသနာရွင္ လူငယ္တစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။

သိန္းေမာင္မွာ အေမတစ္ခု သားတစ္ခုျဖစ္လို႔ အိုမင္းမစြမ္းျဖစ္ေနတဲ့ မိခင္အိုႀကီးကို လုပ္ေကၽြးျပဳစုေနခဲ့ရတယ္။နယ္ၿမိဳ႕ မွာေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေပမယ့္လည္း တစ္ေန႔မွာ ေအာင္ျမင္တဲ့ စာေရးဆရာျဖစ္ရမယ္လို႔ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးႀကီးမားမား ရွိခဲ့တယ္။

ရည္မွန္းခ်က္ကို မစြန႔္လႊတ္နိုင္တဲ့အဆုံး သိန္းေမာင္ဟာ ရန္ကုန္ကို သြားခ်င္တဲ့အေၾကာင္း မိခင္ဆီကို အသိေပးလာတယ္။

“အေမ သားတို႔လို အႏုပညာဝါသနာပါသူေတြ အတြက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ဟာ ေအာင္ေျမျဖစ္လို႔ ရန္ကုန္ ကို သြားခ်င္တယ္” “ဘယ္ လိုေျပာလိုက္တာလဲ ငါ့သားရယ္… ႀကံႀကံဖန္ဖန္ကြယ္ တိုင္းျပည္ႀကီးကမွ ေခတ္အခါ မေကာင္းေသးတာ၊ အေမကလည္း ရွစ္ဆယ္နား ကပ္ေနၿပီ အေမက သားကို အားကိုးေနတာ၊ ငါ့သားေလး ရန္ကုန္ကိုသြားရင္ ဘယ္သူ႔ကို အားကိုး ရမလဲ”

“ဟာ . . . နားမလည္ဘူး အေမရယ္၊ သားကေတာ့ ရန္ကုန္ကို သြားျဖစ္ေအာင္ သြားမွာပဲ။ ရည္မွန္းခ်က္ ေတာ့ အပ်က္မခံနိုင္ဘူး သြားၿပီ အေမေရ . . သြားၿပီ၊ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ မျဖစ္မခ်င္း သား က်ိဳက္လတ္ကို ျပန္မလာေတာ့ဘူး”အေမ့ဆီကို အားရပါးရ ေႂကြးေၾကာ္ၿပီးေတာ့ သိန္းေမာင္ ရန္ကုန္ကို ထြက္လာခဲ့တယ္။

ရန္ကုန္မွာ သုံးႏွစ္သုံးမိုး ၾကာခဲ့ေပမယ့္ သိန္းေမာင္ခမ်ာ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ စာေရးဆရာျဖစ္ဖို႔ေနေနသာသာ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ေတာင္ အနိုင္နိုင္။ ေဆာင္းပါးေတြ၊ ဝတၳဳတိုေတြ၊ ကဗ်ာေတြ ေရးၿပီး မဂၢဇင္းေတြမွာ ပို႔ခဲ့ေပမယ့္ အေရြးမခံရ။

သူငယ္ခ်င္းအိမ္ ကပ္ေန၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကပ္ေန ကပ္စားခဲ့ရတယ္။ ေရႊတိဂုံဘုရားအေရွ႕ဘက္မုဒ္မွာရွိတဲ့ ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ထမင္းစားေနတုန္း သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို သိန္းေမာင္ ၾကားခဲ့လိုက္တယ္။

“ေအး . . ေအး . . . အို ေတးဆိုေပးကာ အိပ္ပါလူေလး မယ့္ရင္ေသြး စိတ္ေအးခ်မ္းသာ အိပ္ပါေတာ့လား . . . သိပ္ပါေသာ္မွ အိပ္ခါေပ်ာ္သပါ့ သားလွေလးရဲ့ မ်က္နာ မိခင္မာတာ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရင္းသာ ႏွလုံးအိမ္တြင္း ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ ရိုက္ခတ္ေပၚလာျပန္တာ သီတာေရစင္ ပမာတသြင္သြင္ စီးက်ေလတာ”ေကာင္းလိုက္တဲ့ သီခ်င္းေနာ္။

ဘယ္သူေရးလို႔ ဘယ္သူ ဆိုတာပါလိမ့္။ “သီတာေရစင္” သီခ်င္းအေၾကာင္းကို ေတြးေနရင္း သိန္းေမာင္ရဲ့မ်က္ဝန္းမွာ မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာတယ္။

ေၾသာ္ . . အေမ့အသက္အရြယ္ ခုႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္လို႔ ရွစ္ဆယ္နားကပ္၊ မ်က္စိကလည္း မႈန္၊ နားကလည္း ထိုင္း၊ ခါးကလည္း ကိုင္းလို႔ ပါးရည္ နားရည္ကလည္း တြန႔္ေနပါၿပီ အေမရယ္ အခုခ်ိန္မွာ အေမတစ္ေယာက္ ဘယ္လိုေနလို႔ ဘယ္လိုစားပါလိမ့္။

အေမ့ကို စြန႔္ခြာၿပီး ရန္ကုန္ကိုထြက္လာလိုက္တာ သား မွားလိုက္တာ အေမ။သားမိုက္နဲ႔ေဝးေနတဲ့မွာ အေမတစ္ေယာက္ ဘယ္သူ႔ကို အားကိုးလို႔ ဘယ္လို ေနတာလဲ အေမ။ သားမိုက္ကို ခြင့္မလႊတ္ပါနဲ႔ အေမ။

အေမရယ္ အေမမေသခင္မွာ စိန္ေရႊပတၱျမား၊ အိမ္ေျမၿခံကားေတြနဲ႔ တင့္ေတာင့္တင့္တယ္မထား နိုင္ရင္ေတာင္ ထမင္းတစ္နပ္ကို ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ေကၽြးနိုင္ရင္ သားေက်နပ္ပါၿပီ အေမ။

“သီတာေရစင္” သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေၾကာင့္ အႏွစ္ႏွစ္အလလ ေမ့ေလ်ာ့ေန တဲ့ အေမ့ကို သိန္းေမာင္ သတိရလာၿပီး က်ိဳက္လတ္ကို ျပန္သြားခဲ့တယ္။သိန္းေမာင္ ဒုလႅဘရဟန္းဝတ္ၿပီး အေမမုဆိုးမႀကီးကို ဆြမ္းခံေကၽြးခဲ့တယ္။

လူထြက္ၿပီး အေမ့ကို လုပ္ေကၽြးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မိခင္ျဖစ္သူက သိန္းေမာင္ကို ေမးတယ္။“ ငါ့သား သိန္းေမာင္ ရန္ကုန္ကို သြားခ်င္ေသးလား”“ ေၾသာ္ အေမရယ္ အေမခြင့္ျပဳရင္ သြားခ်င္တာေပါ့။ အေမ ခြင့္မျပဳဘဲနဲ႔ေတာ့ သားမသြားေတာ့ပါဘူး အေမရယ္”

“ကဲ . . သား အေမ့ဆီ လာ။ အေမ့ရဲ့ေျခဖမိုးကို သားရဲ့ နဖူးနဲ႔ ဦးသုံးႀကိမ္တိုက္ၿပီး ကန္ေတာ့”သိန္းေမာင္ စိတ္ပါလက္ပါနဲ႔ မိခင္ကို ကန္ေတာ့ လိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မိခင္ျဖစ္သူက သိန္းေမာင္ရဲ့ နဖူးျပင္မွာ လက္ဝါးတင္ၿပီးေတာ့ ဆုေပးလိုက္တယ္။

“အေမ့ရဲ့ေျခဖမိုးကို ဦးသုံးႀကိမ္တိုက္ၿပီး ကန္ေတာ့တဲ့ ငါ့သား၊ အေမ့ကို ဆြမ္းခံေကၽြးတဲ့ ငါ့သား၊ အေမ့ကို ျပဳစုလုပ္ေကၽြးတဲ့ ငါ့သား အခုခ်ိန္ကစၿပီး ေရာက္ေလရာ အရပ္မွာ တိုက္မယ့္ခလုတ္ ဆုတ္ပါေစ၊ တိုးမယ့္ ကန္သင္း ရွင္းပါေစ၊ ေတြ႕မယ့္ေဘး ေဝးပါေစ၊ ငါ့သားသိန္းေမာင္ ႀကံတိုင္းေအာင္လို႔ ေဆာင္တိုင္း ေျမာက္ပါေစ လိုရာဆႏၵေတြ ျပည့္ဝပါေစေတာ္”

ဒီတစ္ေခါက္မွာေတာ့ မိခင္ျဖစ္သူက ေမတၱာေတြ၊ ဆုေတြ အျပည့္အဝေပးလိုက္တယ္။ သိန္းေမာင္ ရန္ကုန္ကို ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ေအဝမ္းဦးတင္ေမာင္နဲ႔ေတြ႕ဆုံၿပီး “ခ်စ္အႏုျမဴ” ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားကေန စတင္ၿပီး ဒါရိုက္တာသိန္းေမာင္ဆိုၿပီး နာမည္ေက်ာ္လာခဲ့ပါတယ္။

စာေရးဆရာတစ္ပိုင္း ဒါရိုက္တာတစ္ပိုင္းျဖစ္လို႔ ႐ုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္ေရးေတြ စာအုပ္တိုက္ေတြရဲ့ ကမ္းလွမ္းမႈေတြေၾကာင့္ အခ်ိန္တို အတြင္းမွာ နိုင္ငံေက်ာ္သိန္းေမာင္ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။

အခုေရးသားခဲ့တဲ့ က်ိဳက္လတ္သား သိန္းေမာင္ဆိုတာ တျခားလူ မဟုတ္ပါဘူး။ စာေရးဆရာ ဒါရိုက္တာ အကယ္ဒမီမ်ားရွင္ ဘဘဦးသုခပဲျဖစ္ပါတယ္။“Mother’s Day”မွာေတာ့ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြမွာ ဘဘဦးသုခေျပာေလ့ရွိတဲ့ စကားတစ္ခြန္းနဲ႔ပဲ နိဂုံး ခ်ဳပ္ခ်င္ပါတယ္။

“ကမၻာႀကီး ကမၻာႀကီးေတြကို အာဒံနဲ႔ဧဝကပဲ စတယ္လို႔ ေျပာေျပာ . . . ျဗဟၼာႀကီးေလးဦးက စတယ္ပဲေျပာေျပာ . . . သူတို႔ထဲမွာ အေမဆိုတဲ့ ဣတၳိလိင္ပါလာလို႔သာ ကမၻာႀကီးက အဆက္မျပတ္ဘဲနဲ႔ ဒီေန႔အထိက်ေနာ္တို႔ အထိ သားစဥ္ေျမးဆက္ေတြ ျဖစ္လာတယ္ မဟုတ္လား အေမ . .

အေမမွန္သမၽွ ဘာသာျခားလူမ်ိဳးျခားရယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာမရွိဘူးအေမ . . . သားသည္အေမ တစ္ေယာက္ဟာ အေမပါပဲအေမ . . .သူကယုတ္ညံ့လို႔ိ. . . . သူကလူမ်ိဳးျခားမို႔လို႔ . . . . သူက ဘယ္ဘာသာမို႔လို႔ မဟုတ္ပါဘူးအေမ မဟုတ္ပါဘူး ကၽြန္ေတာ္ျမင္တာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာဦးမယ္ ကၽြန္ေတာ္လြန္သြားမလား . .

မလြန္ပါဘူး အေမ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားထားၿပီးမွ ေျပာတာပါ အေမမွန္ရင္ေလ နားနဲ႔မနာဖဝါးနဲ႔နာ ေျပာလိုက္ ပါရေစေတာ့ . . . အေမဟာ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ထက္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိေအာက္မွာပဲ မိန္းမရႊင္ျဖစ္ေနပါေစ . . .

အေမဟာ အေမပါပဲ အေမ” အကိုးအကား – “ဘယ္သူၿပိဳင္လို႔ လွပါနိုင္”တရားေတာ္ – ဦးသုခအထုပၸတၱိ

စာဖတ္သူအေပါင္းကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ စာဖတ္သူပရိတ္သတ္ႀကီး သေဘာက်ႏွစ္သက္ခဲ့ရင္ (Share)မၽွေဝေပးခဲ့ၾကဖို႔ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္။

Zawgyi(version)

ကို လိုနီေခတ္တုန္းက ဧရာဝတီတိုင္းေဒသႀကီး က်ိဳက္လတ္ၿမိဳ႕မွာ သိန္းေမာင္ဆိုတဲ့ စာေပဝါသနာရွင္ လူငယ္တစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။

သိန္းေမာင္မွာ ေအမတစၡဳ သားတစ္ခုျဖစ္လို႔ အိုမင္းမစြမ္းျဖစ္ေနတဲ့ မိခင္အိုႀကီးကို လုပ္ေကၽြးျပဳစုေနခဲ့ရတယ္။နယ္ၿမိဳ႕ မွာေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေပမယ့္လည္း တစ္ေန႔မွာ ေအာင္ျမင္တဲ့ စာေရးဆရာျဖစ္ရမယ္လို႔ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးႀကီးမားမား ရွိခဲ့တယ္။

ရည္မွန္းခ်က္ကို မစြန႔္လႊတ္နိုင္တဲ့အဆုံး သိန္းေမာင္ဟာ ရႏၠဳႏၠို သြားခ်င္တဲ့အေၾကာင္း မိခင္ဆီကို အသိေပးလာတယ္။

ေအမ သားတို႔လို အႏုပညာဝါသနာပါသူေတြ အတြက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ဟာ ေအာင္ေျမျဖစ္လို႔ ရန္ကုန္ ကို သြားခ်င္တယ္ ဘယ္ လိုေျပာလိုက္တာလဲ ငါ့သားရယ္ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ကြယ္ တိုင္းျပည္ႀကီးကမွ ေခတ္အခါ မေကာင္းေသးတာ၊ အေမကလည္း ႐ြစ္ဆယၷား ကပ္ေနၿပီ ေအမက သားကို အားကိုးေနတာ၊ ငါ့သားေလး ရန္ကုန္ကိုသြားရင္ ဘယ္သူ႔ကို အားကိုး ရမလဲ

ဟာ . . . နားမလည္ဘူး အေမရယ္၊ သားေကတာ့ ရႏၠဳႏၠို သြားျဖစ္ေအာင္ ၾသားမြာပဲ။ ရည္မွန္းခ်က္ ေတာ့ အပ်က္မခံနိုင္ဘူး သြားၿပီ ေအေမရ . . သြားၿပီ၊ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ မျဖစ္မခ်င္း သား က်ိဳက္လတ္ကို ျပန္မလာေတာ့ဘူးေအမ့ဆီကို အားရပါးရ ေႂကြးေၾကာ္ၿပီးေတာ့ သိန္းေမာင္ ရႏၠဳႏၠို ထြက္လာခဲ့တယ္။

ရန္ကုန္မွာ သုံးႏွစ္သုံးမိုး ၾကာခဲ့ေပမယ့္ သိန္းေမာင္ခမ်ာ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ စာေရးဆရာျဖစ္ဖို႔ေနေနသာသာ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ေတာင္ အနိုင္နိုင္။ ေဆာင္းပါးေတြ၊ ဝတၳဳတိုေတြ၊ ကဗ်ာေတြ ေရးၿပီး မဂၢဇင္းေတြမွာ ပို႔ခဲ့ေပမယ့္ အေရြးမခံရ။

သူငယ္ခ်င္းအိမ္ ကပ္ေန၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကပ္ေန ကပ္စားခဲ့ရတယ္။ ေရႊတိဂုံဘုရားအေရွ႕ဘက္မုဒ္မွာရွိတဲ့ ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ထမင္းစားေနတုန္း သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို သိန္းေမာင္ ၾကားခဲ့လိုက္တယ္။

ေအး . . ေအး . . . အို ေတးဆိုေပးကာ အိပ္ပါလူေလး မယ့္ရင္ေသြး စိတ္ေအးခ်မ္းသာ အိပ္ပါေတာ့လား . . . သိပ္ပါေသာ္မွ အိပ္ခါေပ်ာ္သပါ့ သားေလြလးရဲ႕ မ္ကၷာ မိခင္မာတာ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရင္းသာ ႏွလုံးအိမ္တြင္း ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ ရိုက္ခတ္ေပၚလာျပန္တာ သီတာေရစင္ ပမာတသြင္သြင္ စီးက်ေလတာေကာင္းလိုက္တဲ့ သီခ်င္းေနာ္။

ဘယ္သူေရးလို႔ ဘယ္သဴ ဆိုတာပါလိမ့္။ သီတာေရစင္ သီခ်င္းအေၾကာင္းကို ေတြးေနရင္း သိန္းေမာင္ရဲ့မ်က္ဝန္းမွာ မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာတယ္။

ေၾသာ္ . . အေမ့အသက္အရြယ္ ခုႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္လို႔ ရွစ္ဆယ္နားကပ္၊ မ်က္စိကလည္း မႈန္၊ နားကလည္း ထိုင္း၊ ခါးကလည္း ကိုင္းလို႔ ပါးရည္ နားရည္ကလည္း တြန႔္ေနပါၿပီ အေမရယ္ အခုခ်ိန္မွာ အေမတစ္ေယာက္ ဘယ္လိုေနလို႔ ဘယ္လိုစားပါလိမ့္။

ေအမ့ကို စြန႔္ခြာၿပီး ရႏၠဳႏၠိုၾထကႅာလိုကၱာ သား မြားလိုကၱာ အေမ။သားမိုက္နဲ႔ေဝးေနတဲ့မွာ အေမတစ္ေယာက္ ဘယ္သူ႔ကို အားကိုးလို႔ ဘယႅို ေနတာလဲ ေအမ။ သားမိုကၠို ခြင့္မလႊတ္ပါနဲ႔ ေအမ။

အေမရယ္ အေမမေသခင္မွာ စိန္ေရႊပတၱျမား၊ အိမ္ေျမၿခံကားေတြနဲ႔ တင့္ေတာင့္တင့္တယ္မထား နိုင္ရင္ေတာင္ ထမင္းတစ္နပ္ကို ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ေကၽြးနိုင္ရင္ သားေက်နပ္ပါၿပီ ေအမ။

သီတာေရစင္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေၾကာင့္ အႏွစ္ႏွစ္အလလ ေမ့ေလ်ာ့ေန တဲ့ ေအမ့ကို သိန္းေမာင္ သတိရလာၿပီး က်ိဳက္လတ္ကို ျပန္သြားခဲ့တယ္။သိန္းေမာင္ ဒုလႅဘရဟန္းဝတ္ၿပီး အေမမုဆိုးမႀကီးကို ဆြမ္းခံေကၽြးခဲ့တယ္။

လူထြက္ၿပီး ေအမ့ကို လုပ္ေကၽြးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မိခင္ျဖစ္သူက သိန္းေမာင္ကို ေမးတယ္။ ငါ့သား သိန္းေမာင္ ရႏၠဳႏၠို သြားခ်င္ေသးလား ေၾသာ္ အေမရယ္ အေမခြင့္ျပဳရင္ သြားခ်င္တာေပါ့။ ေအမ ခြင့္မျပဳဘဲနဲ႔ေတာ့ သားမသြားေတာ့ပါဘူး အေမရယ္

ကဲ . . သား ေအမ့ဆီ လာ။ အေမ့ရဲ့ေျခဖမိုးကို သားရဲ႕ နဖူးနဲ႔ ဦးသုံးႀကိမ္တိုက္ၿပီး ကန္ေတာ့သိန္းေမာင္ စိတ္ပါလက္ပါနဲ႔ မိခင္ကို ကန္ေတာ့ လိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မိခင္ျဖစ္သူက သိန္းေမာင္ရဲ့ နဖူးျပင္မွာ လက္ဝါးတင္ၿပီးေတာ့ ဆုေပးလိုက္တယ္။

အေမ့ရဲ့ေျခဖမိုးကို ဦးသုံးႀကိမ္တိုက္ၿပီး ကန္ေတာ့တဲ့ ငါ့သား၊ ေအမ့ကို ဆြမ္းခံေကၽြးတဲ့ ငါ့သား၊ ေအမ့ကို ျပဳစုလုပ္ေကၽြးတဲ့ ငါ့သား အခုခ်ိန္ကစၿပီး ေရာက္ေလရာ အရပ္မွာ တိုက္မယ့္ခလုတ္ ဆုတ္ပါေစ၊ တိုးမယ့္ ကန္သင္း ရွင္းပါေစ၊ ေတြ႕မယ့္ေဘး ေဝးပါေစ၊ ငါ့သားသိန္းေမာင္ ႀကံတိုင္းေအာင္လို႔ ေဆာင္တိုင္း ေျမာက္ပါေစ လိုရာဆႏၵေတြ ျပည့္ဝပါေစေတာ္

ဒီတစ္ေခါက္မွာေတာ့ မိခင္ျဖစ္သူက ေမတၱာေတြ၊ ဆုေတြ အျပည့္အဝေပးလိုက္တယ္။ သိန္းေမာင္ ရႏၠဳႏၠို ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ေအဝမ္းဦးတင္ေမာင္နဲ႔ေတြ႕ဆုံၿပီး ခ်စ္အႏုျမဴ ႐ုပ္ရွင္ ဇာတၠားေကန စတင္ၿပီး ဒါရိုက္တာသိန္းေမာင္ဆိုၿပီး နာမည္ေက်ာ္လာခဲ့ပါတယ္။

စာေရးဆရာတစ္ပိုင္း ဒါရိုက္တာတစ္ပိုင္းျဖစ္လို႔ ႐ုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္ေရးေတြ စာအုပ္တိုက္ေတြရဲ့ ကမ္းလွမ္းမႈေတြေၾကာင့္ အခ်ိန္တို အတြင္းမွာ နိုင္ငံေက်ာ္သိန္းေမာင္ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။

အခုေရးသားခဲ့တဲ့ က်ိဳက္လတ္သား သိန္းေမာင္ဆိုတာ တ်ခားလူ မဟုတ္ပါဘူး။ စာေရးဆရာ ဒါရိုကၱာ အကယ္ဒမီမ်ားရွင္ ဘဘဦးသုခပဲျဖစ္ပါတယ္။Mothers Dayမွာေတာ့ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြမွာ ဘဘဦးသုခေျပာေလ့ရွိတဲ့ စကားတစ္ခြန္းနဲ႔ပဲ နိဂုံး ခ်ဳပ္ခ်င္ပါတယ္။

ကမၻာႀကီး ကမၻာႀကီးေတြကို အာဒံနဲ႔ဧဝကပဲ စတယ္လို႔ ေျပာေျပာ . . . ျဗဟၼာႀကီးေလးဦးက စတယ္ပဲေျပာေျပာ . . . သူတို႔ထဲမွာ ေအမဆိုတဲ့ ဣတၳိလိင္ပါလာလို႔သာ ကမၻာႀကီးက အဆက္မျပတ္ဘဲနဲ႔ ဒီေန႔အထိက်ေနာ္တို႔ အထိ သားစဥ္ေျမးဆက္ေတြ ျဖစ္လာတယ္ မဟုတႅား ေအမ . .

အေမမွန္သမၽွ ဘာသာျခားလူမ်ိဳးျခားရယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာမရွိဘူးအေမ . . . သားသည္အေမ တစ္ေယာက္ဟာ ေအမပါပဲေအမ . . .သူကယုတ္ညံ့လို႔ိ. . . . သူကလူမ်ိဳးျခားမို႔လို႔ . . . . သူက ဘယ္ဘာသာမို႔လို႔ မဟုတ္ပါဘူးအေမ မဟုတ္ပါဘူး ကၽြန္ေတာ္ျမင္တာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာဦးမယ္ ကၽြန္ေတာ္လြန္သြားမလား . .

မလြန္ပါဘူး ေအမ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားထားၿပီးမွ ေျပာတာပါ အေမမွန္ရင္ေလ နားနဲ႔မနာဖဝါးနဲ႔နာ ေျပာလိုက္ ပါေရေစတာ့ . . . ေအမဟာ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ထက္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိေအာက္မွာပဲ မိန္းမရႊင္ျဖစ္ေနပါေစ . . .

ေအမဟာ ေအမပါပဲ ေအမ အကိုးအကား ဘယ္သူၿပိဳင္လို႔ လွပါနိုင္တရားေတာ္ ဦးသုခအထုပၸတၱိ

စာဖတ္သူအေပါင္းကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ စာဖတ္သူပရိတ္သတ္ႀကီး သေဘာက်ႏွစ္သက္ခဲ့ရင္ (Share)မၽွေဝေပးခဲ့ၾကဖို႔ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္။